Trzy byty: wizja, emocja i wykonawcza materia. Duch kina Andrzej Wajda, serce muzyki Wojciech Kilar i ciało wykonawcze Zespół Pieśni i Tańca Śląsk stapiają się w jedno sceniczne doświadczenie.
Reklama
Nie jest to spektakl biograficzny. To opowieść o ludzkiej drodze prowadzonej etapami: od narodzin, przez czas i wybór, ku doświadczeniu wspólnoty i ciszy. O człowieku zanurzonym w historii i w sobie samym. Wajda jest tu umysłem i kierunkiem. Jego kino wyznacza ramę sensu. To myślenie o wygnaniu i powrocie, o przemianie, o tożsamości, o wspólnocie wystawionej na próbę czasu.
Obrazy Wajdy nie są cytowane dosłownie. Są obecne jako duch i sposób patrzenia na człowieka idącego przez życie. Kilar jest sercem projektu. Jego muzyka stanowi trzon całej koncepcji: monumentalna, skupiona, nasycona sacrum. Spina świat filmu z żywą materią sceny, niesie wspólnotowy puls i nadaje całości duchową grawitację. To ona organizuje rytm przejść, buduje napięcie i otwiera przestrzeń sensu.
W spektaklu usłyszymy najpiękniejsze kompozycje Wojciecha Kilara, pochodzący m.in. z filmów „Trędowata”, „Ziemia obiecana” czy „Pianista”. Śląsk jest ciałem tej idei. Głosem, ruchem, tańcem i zbiorową obecnością. Tradycja nie zostaje tu zamknięta w ramie folkloru, lecz staje się żywą tkanką teatru: gest, który waży, krok, który pamięta, pieśń, która niesie wspólnotę. Dzięki wykonawcom wizja Wajdy i emocja Kilara materializują się w realnym, fizycznym doświadczeniu sceny. Z ducha, serca i ciała powstaje byt. Byt obecny. Nie gra roli. Nie udaje symbolu. Po prostu jest.
Widz zostaje wciągnięty w ten proces bez zaproszenia, jakby samo wydarzenie otwierało mu drzwi do wnętrza. Gdy triada stapia się w jedną całość, otwiera się szczelina w czasie – moment, w którym człowiek doświadcza siebie jako części większego porządku, jakby na chwilę dotykał jednocześnie początku i własnego kresu. Forma spektaklu wyrasta z połączenia tańca ludowego i współczesnego, dramaturgii teatralnej oraz śpiewu chóru.
